W 1907 roku wykonano pierwszą udaną transfuzję krwi, po tym jak w roku 1901 Karl Klandsteiner odkrył, że istnieją jej trzy grupy. Początkowo wiedziano o grupach A, B i C (zmieniona później na 0), aby w 1910 roku ostatecznie ustalono nomenklaturę grup krwi dzięki pracy Emila Dungerna wraz z Ludwikiem Hirszfeldem.
W latach 80. XIX wieku zaobserwowano, że do właściwego rozwoju zwierząt konieczne są nie tylko białka, tłuszcze, węglowodany i sole mineralne, ale także inne bliżej nie określone substancje chemiczne. Próbowano je wyizolować, ale nie przyniosło to oczekiwanych rezultatów. W 1897 roku opisana została choroba „beri-beri”, występująca u osób, których głównym pożywieniem był łuskany ryż. W tym przypadku wyzdrowienie następowało po włączeniu do diety otrąb ryżowych. Wychodziło na to, że otręby mają coś, co jest dla zdrowia istotne, ale nie występuje to w ryżu. Wielu badaczy obserwowało w swoich doświadczeniach, że musi istnieć jakiś dodatkowy związek chemiczny odpowiadający za zdrowie. Wreszcie Kazimierz Funk w 1911 roku wyizolował w czystej postaci substancję, która chroniła przed chorobą „beri-beri”. Ponieważ była to substancja niezbędna dla życia, nazwał ją „aminą życia”, czyli witaminą. W kolejnych latach, aż do roku 1948 odkrywane były kolejne witaminy.
