Na początku XX wieku istniały środki, które w pewnym stopniu obniżały nadmierny poziom cukru we krwi, ale dopiero w 1922 roku udało się uzyskać czysty, gotowy do podania hormon, którego niedobór powodował cukrzycę. Insuliny otrzymywane z trzustek zwierzęcych (wieprzowe i wołowe) do połowy lat osiemdziesiątych były podstawą leczenia przypadków cukrzycy wymagających podawania insuliny. Dopiero w latach osiemdziesiątych udało się opracować dokładnie taką samą insulinę jak ludzka, produkowaną przez zmienione genetycznie bakterie.
Prawdopodobnie duża ilość niepowodzeń w leczeniu chorych sprawiła, że w V wieku przed naszą erą w Babilonie powstał ciekawy system leczenia. Chorzy ludzie wychodzili na ulicę i byli poddawani oględzinom przechodniów – każdy z przechodniów mógł przyglądać się choremu i dawać mu swoje rady dotyczące jego stanu zdrowia.
W XV wieku przed naszą erą w starożytnym Egipcie kapłani, którzy zajmowali się polityką przeprowadzali również operacje, które pacjenci zadziwiająco często jak na tamte warunki przeżywali. Podczas swoich prac medycznych wykorzystywane były różnego rodzaju wyciągi ze zwierząt, zioła i rozmaite związki mineralne.
