O nas
Profesjonalizm w działaniu na rzecz Pacjenta to nie tylko wyzwanie, ale osobiste zobowiązanie każdego z nas. Czerpiemy z najlepszych doświadczeń poprzedników, którzy przez lata — w poczuciu misji — przywracali nadzieję mieszkańcom Powiatu Poznańskiego i Poznania, tworząc markę Szpitala w Puszczykowie.
Odnajdujemy swoje miejsce w teraźniejszości — najnowszy sprzęt, modernizacja infrastruktury, pionierskie zabiegi i stale podnoszący kwalifikacje personel dają nam poczucie realizacji zawodowej, ale przede wszystkim bycia blisko pacjenta, jego trosk, oczekiwań i planów na przyszłość.
Poszukujemy i będziemy poszukiwać najlepszych wzorców — stąd współpraca międzynarodowa, wymiana doświadczeń i kształcenie nowych kadr stanowią dla nas wiodący kierunek.
Twoje zdrowie
zasługuje na to co najlepsze
Szpital w Puszczykowie to nowoczesna placówka medyczna z blisko 50-letnią historią, która każdego roku zapewnia kompleksową opiekę tysiącom pacjentów z Wielkopolski i całego kraju.
Kim jesteśmy
Szpital w Puszczykowie im. prof. S.T. Dąbrowskiego S.A. to spółka akcyjna powołana 31 grudnia 2014 roku, w której 100% kapitału zakładowego posiada Powiat Poznański. Jesteśmy szpitalem wieloprofilowym zlokalizowanym około 15 km na południowy wschód od Poznania, działającym głównie na terenie województwa wielkopolskiego.
Specjalizacje i zakres działalności
Szpital jest jednym z głównych ośrodków leczenia w Wielkopolsce w zakresie:
- chorób układu sercowo-naczyniowego
- chorób kości oraz układu więzadłowo-stawowego
- okulistyki
- urologii
- chorób wewnętrznych
We wrześniu 2020 roku szpital wzbogacił się o nowy blok operacyjny — jeden z najnowocześniejszych tego typu obiektów w Wielkopolsce. Jako jeden z nielicznych szpitali w regionie posiadamy Oddział Opieki Paliatywno-Hospicyjnej.
W strukturze szpitala funkcjonują oddziały zabiegowe, niezabiegowe i rehabilitacyjne, a także pracownie diagnostyczne, laboratoria oraz poradnie specjalistyczne — co pozwala nam z powodzeniem konkurować z ośrodkami wojewódzkimi.
Finansowanie i zarządzanie
Głównym źródłem finansowania działalności operacyjnej są środki z Narodowego Funduszu Zdrowia. Działalność inwestycyjna prowadzona jest w oparciu o środki Powiatu Poznańskiego oraz innych źródeł.
Zarząd spółki stosuje nowoczesne rozwiązania zarządcze optymalizujące koszty działalności, bez obniżania jakości opieki nad pacjentem — która pozostaje nadrzędnym celem szpitala.
Struktura
Organem nadrzędnym zarządzającym szpitalem jest Zarząd spółki akcyjnej. Szpital jest jednocześnie organem założycielskim spółki Medicor, prowadzącej poradnie specjalistyczne oraz poradnie lekarza rodzinnego.
50+
najlepszych
lekarzy
20
specjalistycznych
oddziałów
5
nowoczesnych
sal operacyjnych
50
lat doświadczenia
w opiece zdrowotnej
PATRON SZPITALA
Prof. Stefan Tytus
Zygmunt Dąbrowski
Prof. Stefan Tytus Zygmunt Dąbrowski (ur. 31 stycznia 1877 w Warszawie, zm. 23 marca 1947 w Poznaniu) — lekarz, biochemik, polityk i rektor Uniwersytetu Poznańskiego. 15 września 2006 roku Szpital w Puszczykowie przyjął imię tego znakomitego naukowca, lekarza i patrioty.
Wykształcenie i początki kariery
Stefan Tytus Dąbrowski ukończył medycynę w 1900 roku na rosyjskim Uniwersytecie w Warszawie. Karierę naukową rozpoczął na paryskiej Sorbonie, doktorat obronił na Uniwersytecie Lwowskim. W kwietniu 1913 roku objął stanowisko profesora chemii i fizjologii żywienia Akademii Weterynaryjnej we Lwowie, gdzie pracował do końca października 1918 roku.
Działalność na Uniwersytecie Poznańskim
W 1920 roku związał się z Poznaniem, gdzie mianowany został profesorem zwyczajnym chemii lekarskiej Uniwersytetu Poznańskiego. Do wybuchu II wojny światowej kierował Zakładem Chemii Fizjologicznej, a w latach 1927–1939 również Zakładem Chemii Ogólnej UP. Przez dwie kadencje (1937–1939) pełnił funkcję dziekana Wydziału Lekarskiego.
11 maja 1939 roku Senat Uniwersytetu Poznańskiego wybrał go na rektora na lata 1939–1941. Funkcji tej nie zdążył objąć.
Działalność społeczna i polityczna
Od czasów studenckich łączył pracę naukową z aktywnością społeczną i polityczną. Działał w tajnych organizacjach młodzieżowych w okresie zaborów, angażował się w wydarzenia I wojny światowej, a po odzyskaniu niepodległości zasiadał jako poseł na Sejm czterech kadencji i pełnił funkcję wiceministra spraw zagranicznych.
Lata okupacji
Czas II wojny światowej spędził ukrywając się przed poszukującym go gestapo. Prowadził badania i praktykował jako lekarz. Przebywał m.in. pod Gnieznem, w Nowym Sączu, Nawajowej, Szczawnicy, Ropie, w klasztorze dominikanów w Krakowie, w Bielicach pod Sochaczewem i w Wilkowicach koło Rawy Mazowieckiej.
Powrót do Poznania i kres życia
Po powrocie z wojennej tułaczki w 1945 roku aktywnie włączył się w odbudowę poznańskiego życia akademickiego i objął wreszcie upragnioną funkcję rektora. Szybko stał się symbolem odradzającej się uczelni — niezłomnie bronił praw uniwersytetu wobec nowych władz.
Jako przedwojenny działacz obozu narodowo-katolickiego był źle odbierany przez władze komunistyczne. Bezpośrednią przyczyną ataku na jego osobę było zaangażowanie w zjazd akademickiej młodzieży katolickiej w listopadzie 1945 roku oraz wywiad udzielony przedstawicielom brytyjskiej Izby Gmin w styczniu 1946 roku. 1 maja 1946 roku oskarżony o działalność antypaństwową, wysłany na przymusowy urlop — kadencji rektora nie dokończył.
Wkrótce ciężko zachorował. Mimo troskliwej opieki rodziny, kolegów lekarzy i studentów, zmarł 23 marca 1947 roku w Poznaniu. Pochowany został w rodzinnym grobie na cmentarzu w Puszczykowie.
Jego pogrzeb stał się wielką manifestacją społeczności akademickiej i mieszkańców Poznania. Żegnano go słowami:
„Polsce poświęcił wszystkie siły, swój niespożyty zasób energii jako uczony pełen pomysłowości i polotu, jako mąż stanu troskliwy o dobro Ojczyzny, jako lekarz oddany cierpiącej ludzkości, jako doskonały nauczyciel, subtelny wychowawca i czuły opiekun młodzieży akademickiej. Postępował zawsze w zgodzie ze swymi przekonaniami i ta harmonia pomiędzy myślą a czynem była jedną z najistotniejszych cech jego osobowości.”